Ef til vill aðeins stílfært....

2004-08-24T03:56:00.000-07:00

Já.....huuummm.......mér skilst að hér segi maður svona upp og ofan af sér, sínum og sínu. Ætli ég hefji glæstan feril minn sem bloggari ekki á atburðum helgarinnar.

Ég og nokkrir sveitungar mínir fórum ríðandi yfir í Þistilfjörðinn. Ástæðan var ekki skortur á vélknúnum farartækjum hér við Öxarfjörðinn, eins og ætla mætti, heldur liður í nýrri umhverfisáætlun Sveitarstjórnar Öxarfjarðarhrepps, þar sem fólk er hvatt til að fara ferða sinna fótgangandi, hjólandi eða ríðandi þegar slíku má við koma. Ég og mínir sveitungar erum öll ábyrgir þjóðfélagsþegnar sem viljum breyta rétt og brugðum því á það ráð að fara ríðandi yfir Öxarfjarðarheiðina til þess að heimsækja góðvini okkar í Þistilfirðinum, sem jafnan taka vel á móti okkur.

Ráðgert var að hópurinn legði af stað frá Presthólum að morgni föstudags og tímaátlunin stóðst framar vonum, en við lögðum því af stað fljótlega upp úr hádegi. Ferðin gekk vel og sopinn var góður. Við höfðum mælt okkur mót við Bjarnastaðabú og nokkra Húsvíkinga uppi við sæluhús, og urðu það fagnaðarfundir. Eftir dágott stopp þar héldum við ferðinni áfram og sopinn varð betri.

Þegar hópurinn hafði sigrast á heiðinni og kom niður í Garðsdalinn byrjaði að dropa á okkur, en ég hafði bundið regnföt fyrir aftan hnakkinn og var því alveg pollróleg. Þegar úrhellið kom íhugaði ég nokkra stund að losa um hnútana og bregða mér í gallann, en þegar stundin var liðin var staðan orðin sú að ég var blaut inn að skinni og pollagallinn óhreyfður. Tíu kílóum þyngri göslaðist ég áfram á leiðarenda. Þetta kom þó ekki að sök og var ferðin engu síðri fyrir vikið.

Þegar á leiðarenda var komið lofuðum við góða ferð, en sopinn var nánast búinn. Gunnarstaðamenn tóku á móti okkur undir Flautafellinu, og var ekki að spyrja að móttökunum. Þaðan vorum við ferjuð til Gunnarsstaða, þar sem okkar beið dýrindis pastaréttur. Ég Mari, Árni og Hnikarr fengum heiðurssæti á pallinum á nýja Dodge Ram-num þeirra Gunnarstaðabænda og þótti okkur það ekki leiðinlegt. Ja.... nema þá helst mér þegar ég hélt ég væri að deyja, ef ekki í hræðilegu bílslysi þá úr hræðilegri bílhræðslu.

Ég fór tiltölulega snemma í háttinn, aðrir seinna, en engum sögum fer af því sérstaklega. Á laugardaginn meðan samferðamenn mínir fóru út á Langanes, í sund og á aðra uppbyggilega staði, heimsótti ég Möggu vinkonu og varð það sannkallaður letidagur. Mér varð nú ekki hollara af þessari leti en svo að ég treysti mér ekki á barinn um kvöldið eins og fyrirhugað var. Samferðamenn mínir og gestgjafar skemmtu sér aftur á móti fyrir mig (og marga aðra) þetta kvöld og fram á nótt.

Á sunnudaginn nokkru fyrir hádegi höfðu þunnir jafnt sem glærir skilað sér og gerðu sig ferðbúna fyrir heimferðina. Heimferðin gekk áfallalaust fyrir sig þó svo að sárt hafi verið að sjá á eftir Bjarnastaðafólki og Húsvíkingum uppi á Öxarfjarðarheiði. Veðurguðirnir sáu þó til þess að við fengjum eitthvað í skiptum fyrir þessa góðu menn og konur og hófu bráðskemmtilega kynningu á hinum ýmsustu veðurafbrigðum. Þrátt fyrir nokkrar viðvaranir frá veðurguðunum um hvað koma skyldi voru regfötin ekki hreyfð í þessar ferð frekar en þeirri fyrri. Við komum niður í Presthóla um kvöldmatarleitið, svolítið köld og blaut, en gríðarlega hamingjusöm.

Svona rétt í lokin......ég myndi ekki segja að það væri það sem stæði upp úr eftir ferðina en það minnir reglulega á sig. Eina áþreifanlega sönnunin......rassærið mitt. Ég er að velta fyrir mér hvort ég eigi nokkuð á hættu að rasskinnarnar á mér grói saman.

Kv. Lísulíus :)

Prufa 1

2004-08-23T01:10:00.000-07:00

Lísa

Ef til vill aðeins stílfært....

Prufa 1